Ağustos 3

Ata ziyareti

Atatürk Ankara Kız Lisesini ziyarete gidiyordu. Sınıflara girilip çıkılacaktı. Kapılardan birinin önünde durdu. İçeride ne ders olduğunu sordu. Müdür yurt bilgisi dersi olduğunu söyledi. Atatürk:
-“Girebilir miyiz?” Diye sordu. Müdürün verdiği olumlu cevap üzerine usulca kapıyı vurdu. Sınıfa girdi. Biraz ders dinledi. Sonra öğretmene:
-“İzin verir misiniz, ben bir soru sorayım?” Dedi.
Atatürk’ün sorduğu soru üzerine, sırayla birçok zeki kız soruya cevap aradılar. Atatürk kimisini beğeniyor kimisini onaylamıyordu. Fakat kimsenin de hatırını kırmamaya gayret ettiği belli oluyordu. Büyük Atatürk’ü tanıyanlar, gene büyük bir devrimin öncesinde olduğumuzu hissetmekte gecikmiyorlardı.
Nihayet verilen çeşitli cevapları büyük Atatürk kendisi toparladı ve bir cümle içinde ifade etti:
-“Vatandaşın en büyük hakkı seçim ve en büyük vazifesi de askerliktir.” Bu sözler tebeşirle tahtaya yazıldı. Ondan sonra Atatürk şu soruyu sordu:
-“Milletvekili olmak ister misiniz?” Bu beklenilmeyen sorunun altından bir heyecan havası doğdu. Herkes hararetli hararetli konuşmaya başladı. Genç kızlar büyük Atatürk’ü adeta biran önce bu kararı vermeye sürüklemek istiyorlardı. O da gördüğü ilgiden memnun kalıyordu. Nihayet Atatürk:
-“Dünyada kadınlar seçmek ve seçilmek hakkını kazanmak için çok mücadele etmişlerdir. Biz size hiç mücadele etmeden bu hakkı veremezdik. Fakat bütün Türk tarihi boyunca analarınız bu mücadeleyi yapmışlardır. Siz de onların hakkı olan seçmek ve seçilmek hakkına ereceksiniz. Fakat biraz önce söylediklerimi hatırlamanız gerekir. Milletvekili seçer ve milletvekili olursunuz, fakat aynı zaman da asker de olacaksınız.”
Sınıfı dolduran genç kızlar hep bir ağızdan:
“Oluruz” diye bağrıştılar. Herkes yeni bir devrimin tarihi gününü yaşadığını anlamıştı. Kısa zaman içinde kadınların seçme ve seçilme hakkını kabul eden kanun kabul edildi. Kız okullarına da askerlik dersi kondu.
Kaynak:
Münir Hayri Egeli, Atatürk’ten Bilinmeyen Hatıralar, Ahmet Halit Yaşaroğlu Kitapçılık, Ankara 1959.s. 57-58
Category: Genel | LEAVE A COMMENT
Ağustos 3

Arılar

Maalesef, yaşadığımız yangın
felâketinde 90.000 arı kovanı telef olmuş.
EİNSTEİN diyor ki:
“Bir gün arı nesli yok olursa, insanın da
4 yıllık ömrü kalmış demektir.”
Bir arı kovanında 1 Kraliçe Arı ve ortalama 20.000 ile 60.000 arasında işçi arı vardır.
Kraliçe Arı 5 yıl yaşıyor ve günde 2.500
yumurta bırakıyor.
Bir arının 170 ayrı koku dedektörü vardır.
Saniyede 200 kanat çırpışı yapıyor, ve saatte
25 km. yakın hızda uçabiliyor.
Ömrü boyunca 800 km. Yol katediyor.
Bir arı, bir polen uçuşunda 50 ile 100 çiçeğe konuyor. Bir günde 1500 çiçeğe dokunuyor.
450 gr. bal yapması için, 17.000 arının
10 milyon çiçek ziyareti yapması gerekiyor.
Bir koloni arının, bir İlkbahar-yaz sezonunda yaptığı yol; Dünya ile Ay arasında 26 kez gidip/gelmeye eş değer.
Yeryüzünde ki çiçek ve meyva tozlaşmasının (döllenmesinin) %80’ini böcekler sağlıyor.
Bunun %85’ini de arılar.
170 bin bitki türü, arıların sağladığı tozlaşma
ile varlığını sürdürüyor.
Böcek Bilimci O. WİSLON diyor ki:
“Yediğimiz her 3 lokmadan birini, içtiğimiz
her yudum meşrubatın, bir yudumunu arılara borçluyuz.”
Category: Genel | LEAVE A COMMENT
Ağustos 3

Mankurt nasıl yapılır…?

Juan-Juan adlı barbar bir toplum, (Kırgız Türklerinin komşusu) tutsak ettiği kişileri işe yarar köleler haline getirmek için belleklerini silerek “mankurt” haline getirirmiş.
Bir insan “mankurt” yapılmak istendiğinde ne yapılır?
– Tutsak kişinin saçları iyice kazınır,
– Kafasına devenin boyun derisi gerdirilerek geçirilir,
– Tutsak başını yerlere vurmasın diye bir kütüğe bağlanır,
– Yürek parçalayan çığlıkları duyulmasın diye elleri ayakları bağlı olarak ıssız bir yerde sıcak güneş altında dört beş gün aç susuz bırakılır,
– Sıcağın etkisiyle deve derisi büzülür ve bir mengene gibi kafayı sıkıştırır,
– Deve derisinin artık kafa derisiyle bütünleşmeye başlamasıyla kazınan saçlar yeniden uzamaya başlar,
– Fakat, deri kafaya o kadar yapışır ki, zaten sert olan deve derisi sıcağın etkisiyle iyice sertleşir ve uzayan saçlar deriyi delip uzamasına devam edemez,
– Bu nedenle saçlar kafanın dışı yönünde değil, içine doğru uzamaya başlar,
– Sıcaktan büzüşen deve derisinin kafatasına yaptığı baskı ve kafanın içinde ters yönde uzayan saçların kafatasını delmesiyle tutsak kişi, büyük acılar çeker.
– Beşinci günün sonunda tutsakların çoğu ölür.
– Sağ kalan tutsak ise zamanla kendine gelir; yiyip içerek gücünü toparlar.
– Ama o artık bir insan değildir; ölünceye kadar geçmişini hatırlamayan “mankurt” olmuştur.
Artık hafızası yoktur…
Kim olduğunu, hangi soydan geldiğini, anasını, babasını ve çocukluğunu bilmez hale gelir.
Artık düşünemez…
İnsan olduğunun farkında değildir. Ağzı vardır, dili yoktur. Kaçmayı dahi düşünmeyen, hiçbir tehlike arz etmeyen bir köledir sadece. Bilinci, benliği olmadığı için, sadece efendisine boyun eğen bir köle…
Category: Genel | LEAVE A COMMENT
Temmuz 12

TANRILAR NEDEN HEP “KURBAN-KAN”(!)(?) İSTERLER?

Sadece İslamda değil, öncülü olan/olmayan eski mitolojik dinlerde de, “kan akıtma-kurban-adak” geleneği vardı.
Çünkü kan akıtmak korku yaratır; o inanca ve temsilcilerine karşı çıkabileceklere göz dağıdır-uyarıdır-tehdittir.
İnsanı temel içgüdüsündan (korkusundan) yakalayarak Psikolojik olarak teslim alma ritüelidir.
– Sümerlerin tanrıları erkeklerin üreme organının bir parçasını sunmasını isterler.
– Hititlerin tanrılari hayvanların kanının akıtılmasini istemiştir.
– Kartacanin tanrıları çocukların kanını istemişler.
– Friglerin “kyble”si erkek rahiplerin cinsel organını kesip sunmasını beklemişler.
– Romalıların tanrıları hayvan kurbanı istemişler.
– Maya tanrıları insan kurbanı istemiş.
– Aztek tanrıları bir anda 100 hatta 1000 insanın kurban edilmesini istemiş insanların kanından hoşnut olmuştur.
? Hem insanları, hem hayvanları yarattığına inanılan bir varlığın, bir başka canlının ve kendisinin kanını akıtmasını beklediği inancı nasıl ortaya çıktı?
? Neden kan?
? İnsanoğlu bu düşünceye nereden vardı?
Doğal olaylarda ve felaketlerden korkan insan, bunu doğa üstü gücün kızmasına bağladı.
Kurnazlar;
Yöneticiler-ruhbanlar ortaya çıktı;
Bu korkuyu değerlendirdi.
Hayali-İlahi gücün temsilcisi olarak sundular kendilerini,
İlah adına kanlı ritüeller düzenleyip biatı sağladılar.
Yoksa zavallı insanları nasıl korkutup kendilerine taptıracaklardı ki?
Ve tanrıların görevini de elbette krallar, ruhbanlar-peygamberler ve diktatörler üstlendi.
Korku ile biat sağlandı.
Kitleleri yönetmek için ya maneviyatları üzerinden ya da korkuları üzerinden sömürmeniz gerekir.
Antik medeniyetlerde çoğu kral, tanrı olduğunu ya da tanrı soyundan geldiğini, ya da tanrının sözcüsü-peygamber vs olduğunu iddia ederdi.
İsyanları engellemek için de kanlı ritüerler düzenler ya da dini efsaneler üzerine düzeni sağlardı.
YOKSA ORTADA KAN İSTEYEN GERÇEK BİR TANRI OLMADI HİÇ….
Category: Genel | LEAVE A COMMENT
Temmuz 12

SÜMERLİ LUDİNGİRRA’DAN ÇAĞLAR SONRASINA MEKTUP…

”…Biz yaptık onlar yıktılar,biz yaptık onlar yaktılar.Halkımız hatta krallarımız tutsak oldu.Ailelerimiz dağıldı.Tarlalarımız,bahçelerimiz kurudu,hayvanlarımız açlıktan öldü ve böylece kökü binlerce yıl önceye dayanan ulusumuz yoruldu,dayanamıyacak hale geldi ve içimize yavaş yavaş sızıp,bizi yiyen
yabancıların kucağına bırakıverdi kendini.Onlar yönetiyor bizi şimdi.”
Bu öyküleri neden yazıyorum?
Ben bir Sümerli öğretmen,şair ve yazarım.Yaşım yetmişbeşi bulduğundan öğretmenliği bıraktım çoktan;fakat şairlik ve yazarlığım ölünceye kadar sürecek herhalde.
Bu yaşam öykümü daha çok gelecek nesiller için yazmaya başladım.Bizim ulusumuz,dilimiz,geleneklerimiz,sosyal yaşantımız,sanatımız unutuluyor artık.
Bu güzel ülkemize her taraftan göz diktiler. Göklere uzanan basamaklı kulelerimizin, görkemli tapınaklarımızın, arı gibi işleyen çarşılarımızın, her tarafa ulaşan kervanlarımızın, dümdüz uzanan yollarımızın, boy ürün veren tarlalarımızın, nehirlerimizde ve açtığımız kanallarda salına salına yüzen teknelerimizin, dolup taşan iskelelerimizin, her tür bilgiyi veren okullarımızın ünü uzak ülkelere kadar yayıldığından; ilkel olan bu ülkelerin halkı kıskandı bizi. Fırsat buldukça üzerimize saldırdılar. Kentlerimizi yakıp yıktılar.
Biz yaptk onlar yıktılar,biz yaptık onlar yaktılar.Halkımız hatta krallarımız tutsak oldu.Ailelerimiz dağıldı.Tarlalarımız,bahçelerimiz kurudu,hayvanlarımız açlıktan öldü ve böylece kökü binlerce yıl önceye dayanan ulusumuz yoruldu,dayanamıyacak hale geldi ve içimize yavaş yavaş sızıp,bizi yiyen yabancıların kucağına bırakıverdi kendini.Onlar yönetiyor bizi şimdi.
Topraklarımıza lkel geldiler;sayemizde uygar olmaya başladılar.Ne yazıdan,ne tarımdan,ne sanattan ,ne dinden,ne okuldan,ne attan,ne arabadan,ne aydan,ne yıldan haberleri vardı.
Hepsini bizden öğrendiler.Sonrada biz yaptık,biz bulduk diye öğünmeye başladılar.Hep korkuyorum,bir gün gelecek; adımız da,uygarlığımız da unutulacak.Biz ne yaptık,ne başardıysak hepsini onlar üstlenecekler.Bu durum beni yıllardan beri üzüyordu.
Ben küçük bir adamım, bunu önlemek elimden gelmez diye yakınıyordum. Bir gün birdenbire aklıma geldi. Ben bir yazar olduğuma göre, ulusumuzun bulduklarını, başardıklarını, geçmişimizi, geleneklerimizi, ne kadar uygar olduğumuzu, gerek Sümerliliklerini unutmaya başlayan gençlerimize, gerek daha sonra gelecek kuşaklara neden yazılarımla bildirmeyeyim dedim ve yaşam öykümü yazmaya karar verdim. Böylece her tarafa, herkese, her çağa ulaşacağımı umut ediyorum.
Çocukluğumdan bugüne tüm yaşantımı anımsamanın,ulusumuzun binlerce yıllık geçmişini çıkarıp bir araya toplamanın pek kolay olmayacağını tahmin edersiniz herhalde.Fakat ben bu yaşa kadar bir çok olaya tanık oldum.Arşiv ve kütüphanelerde araştırma yaptım.Büyüklerimizden ,çevremden bilgiler topladım.Şimdi bu biriken bilgiler ışığı altında,yaşamımıza ait anılarımla birlikte ulusumuzun başından geçen acı tatlı olayları,gelenek ve göreneklerimizi,inançlarımızı,Tanrılarımızı size tanıtmaya çalışacağım.
Şiirlerimizden,destanlarımızdan,masallarımızdan örnekler vereceğim.Bunları sizi sıkmadan okutabilirsem ne mutlu bana!
Bizim uygarlığımız belki binlerce yıl sonra yaşayan insanlara da geçecek. Bizim attığımız temeller üzerine yenilerini koyacaklardır.
Ah! Onlar da bizi hatırlayıp bıraktığımız kültür mirası için teşekkür edebilseler…
Ludingira’nın Yaşam Öyküsü Tablet 1.
Muazzez İlmiye ÇIĞ : Sümerli Ludingirra
Category: Genel | LEAVE A COMMENT
Temmuz 12

Tanrı’ya inanıyor musun?…

Einstein’ın ABD Üniversitelerinde konferans verdiği sıralarda öğrencilerin ona en çok sordukları soru şuydu;
Tanrı’ya inanıyor musun?…
Einstein da hep şu cevabı verir;
Spinoza’nın Tanrı’sına inanıyorum…
Spinoza’yı okumayan kişi aynı yerde kalır…
Bu da şu şekilde özetlenebilir;
Baruch de Spinoza 17.yy felsefesinin üç büyük “Rastyonalist”inden biri olarak kabul edilir, tabi ki Descartes ile birlikte…
Bakalım Spinoza’nın Tanrısı ne diyor;
  • Dua etmeyi ve boşuna göğsüne yumruk atmayı bırak…
  • Yapmanı istediğim tek şey dünyaya çıkıp hayatın tadını çıkartmandır…
  • Eğlenmeni, şarkı söylemeni ve senin için yaptığım her şeyin tadını çıkartmanı istiyorum…
  • Kendi inşa ettiğin Tapınaklara gitmeyi de bırak. Oraların benim evim olduğunu söylüyorsun. Benim evim dağlarda, ormanlarda, nehirlerde, göllerde ve senin kalbindedir…
  • Sefil hayatın için de beni suçlamayı bırak. Çünkü ben sana Hiçbir zaman günahkar olduğunu, yanlışlarını, hatta cinselliğin kötü bir şey olduğunu söylemedim. O yüzden seni inandırdıkları her şey için beni suçlama…
  • Benimle Hiçbir ilgisi olmayan ve anlamadığın halde sözde kutsal yazıları okumayı bırak. Gün doğumunda şahane bir manzarada, arkadaşının dostluğunda, küçük bir çocuğun gözlerinde beni okuyamıyorsan, henüz yazının bilinmediği bir devirde, benim adıma yazıldığı iddia edilen Hiçbir kitapta beni bulamazsın!
  • Bana güven. Ama önce kendine güven ve her şeyi benden istemeyi bırak.
  • Benden korkmayı da bırak. Çünkü ben seni yargılamıyorum, seni eleştirmiyorum, sana sinirlenmiyor, seni asla cezalandırmıyorum. Beni sadece SEVMEN yeterlidir.
  • Benden özür dilemeyi de bırak! Çünkü affedilecek bir şey yok. Eğer seni ben yarattıysam, seni özgür iradenle donattım. Sana benim verdiğim akıl ve iradeyle yaşıyorsan, seni nasıl suçlayabilirim? Seni sen olduğun için nasıl cezalandırabilirim?Bir yaratıcı bunu nasıl yapabilir???
  • Her türlü emirleri unut, her türlü yasayı unut, bunlar seni manipüle etmek için, seni kontrol etmek için, senin suçluluk hissetmeni isteyenlerin kurgusudur. Bunlara inanma sadece kendi aklını kullan…
  • Kendine saygı göster ve kendine yapılmasını istemediğin Hiçbir şeyi bir başkasına yapma.
  • Senden tek istediğim hayatına dikkat etmendir. Çünkü hayat ne bir test, ne bir basamak, ne bir prova, ne de cennete giden bir yoldur. Ben seni tamamen ÖZGÜR kıldım…
  • Ödül yok,ceza yok,günahlar yok,kimse kayıt yapmıyor ,kise bunları saymıyor…
  • Sadece SEVGİ var hayatta…
Ancak hayatında bir cennet ya da cehennem yaratmak istiyorsan, bunda tamamen özgürsün!!!…
Bu hayattan sonra ne olduğu hakkında sana bilgi veremem,
ama bir tavsiye verebilirim;
Hiçbir şey olmadığını düşünerek yaşa.
Düşünsene eğer bundan sonra diye bir şey yoksa, sana verdiğim hayatı sevgiyle, zevkini çıkara çıkara, doya doya yaşamış olacaksın…
Ama eğer sonrası varsa;
sana orada soracağım sadece;
Eğlendin mi?En çok neyi beğendin?
Yaşamın boyunca ne öğrendin ve hangi güzel şeyleri yaptın? Olacaktır.
Çünkü sen harikalarla dolu dünyadaki güzellikleri keşfedecek zekayla var edildin, onları korumayı, doğru kullanmayı, geliştirip daha da güzelleştirmeyi becerecek güçtesin.
Kendini izleniyormuş gibi hissedersen, neşeni göster.
Minnettarlık mı hissediyorsun?
Bunu kendine, sağlığına, ilişkilerine, sana ihtiyacı olanlara göz -kulak olarak ifade et.
Öğrendiklerini onlara aktar, bildiklerini sevgiyle paylaş.
Durmadan mucize bekleme, mucize sen ve sana verilen hayat ile onu doğru yaşayabileceğin aklındır.
Beni de aramayı bırak”’…
Beni sadece kendinde bulabilirsin…
Spinoza; en büyük eseri olan Ethica kitabında “var olan nedir?” sorusunu yanıtlamaya çalışır…
“Tanrı dışında hiçbir özdek var kabul edilemez ve hiçbir şey Tanrının dışında var olamaz ya da algılanamaz.”
Spinoza her şeyin, bir bakıma Tanrı “içinde” olduğuna inanır.
Ona göre; “Bir etkiye ilişkin bilgi kendi nedenine ilişkin bilgiye dayanır ve aynını içerir.”
Bu sav aslında Diyalektiğin “Her şey birbirine bağlıdır” ilkesiyle örtüşmektedir….
Böyle yazılmış kutsal kitaplar insanlara sunulsaydı, bu gün dünyanın ihtiyacı olan pozitif duygu yüklü bireylerin,soyut bir olgu olan SEVGİ ile başarabilecekleri şeyler daha mı çok olurdu acaba?
İnsan tutkuları yenerek Tanrıya ulaşır…
Baruch Spinoza – “Spinoza’nın Tanrı Anlayışı…
“Ethika” kitabından derlenmiştir..
Category: Genel | LEAVE A COMMENT
Temmuz 8

Memleketim Rize

Rize’de kaza geçiren bir işçi, olayı ayrıntılarıyla anlatmak için şantiye şefine bir mektup yazmış ki, evlere şenlik.
İtiraf etmek gerekirse, klasik Karadeniz fıkralarından biri sandım ama değilmiş. Bire bir gerçek bir hikaye…
“Sayın şantiye şefim, iş kazası tutanağında planlama hatası diye yazmıştım.
Bunu yeterli görmeyerek ayrıntılı bilgi istemişsiniz. Şu anda hastanede yatmama neden olan olaylar aynen aşağıdaki gibi olmuştur:
Bildiğiniz gibi ben duvar ustasıyım.
İnşaatın 6. katında işimi bitirdiğimde, biraz tuğla artmıştı. Yaklaşık 250 kg olduğunu sandığım bu tuğlaları aşağıya indirmem gerekiyordu. Bunun için bir varil buldum.
Ona sağlam bir ip bağladım. 6. kata çıkıp, ipi bir çıkrıktan geçirerek, ucunu aşağıya saldım. Tekrar aşağıya inip, ipi çekerek varili 6. kata çıkardım. İpin ucunu sağlam bir yere bağlayıp, tekrar yukarı çıktım. Tüm tuğlaları varile doldurup aşağı indim. Tam ipin ucunu çektim ki, kendimi havalarda buldum. B
en yaklaşık 70 kiloyum.
250 kiloluk varil aşağı düşerken, beni yukarı çekti. Heyecandan ipi bırakmayı akıl edemedim.
Yolun yarısında dolu varille çarpıştık. Sanıyorum sağ iki kaburgam bu sırada kırıldı. Tam yukarı çıkınca, iki parmağım iple birlikte çıkrığa sıkıştı.
Böylece parmaklarım da kırılmış oldu. O sırada yere çarpan varilin dibi çıktı ve tuğlalar etrafa dağıldı.
Varil hafifleyince
, bu kez ben aşağı inmeye, varil yukarı çıkmaya başladı ve yolun yarısında yine varille çarpıştık. Sol bacağımın kaval kemiği de bu sırada kırıldı.
Can havliyle ipi bırakmayı akıl ettim ve tabii yaklaşık 3 kat yükseklikten aşağıya doğru düştüm. Sol kaburgalarım, sol el bileğim de o zaman kırıldı sanırım. Başımı yukarı kaldırdığımda boş varilin hızla üzerime doğru geldiğini gördüm. Kafatasımın da böylece çatladığını düşünüyorum. Bu sırada bayılmışım.
Gözümü hastanede açtım.
Category: Genel | LEAVE A COMMENT
Haziran 25

Bir kişinin, depresyona girdiğinin birtakım öncü belirtileri vardır:

• Kişi, birden sessizleşir, daha az konuşmaya başlar.
• Kendisine yöneltilen sorulara kısa kısa yanıtlar vermeye başlar.
• Yalnız kalmak istediğini belirtir. İnsanlardan uzak durmaya çalışır. Çok insan olmayan ortamlarda bulunmayı yeğler.
• Katıldığı herhangi bir etkinlikten erken ayrılmak için birden bir özür bulur.
• Sorumluluklarından kaçmaya çalışır.
• Sıklıkla, “Çok yorgunum” der, hiç gücünün kalmadığını söyler. Kendini bir “yük” gibi görmeye başlar.
• Bitmiş tükenmiş bir dış görünümü vardır. Genellikle üzerinde bir uyuşukluk vardır.
• Dinlendirici bir uyku uyuyamadığını söyler.
• Yediği yemeklerin, onun için bir tadı tuzu yoktur. Yeme isteği azalır ve yemek saatlerini atlayabilir ya da yeme isteği çok artar.
• Kendine bakmamaya, kendine özen göstermemeye başlar.
• Günlük, sıradan etkinlikleri (banyo yapmak gibi) yapamayacak denli bitkin olduğunu söyler.
• Genel bir isteksizlik içindedir, canı hiçbir şey yapmak istemez. Hiçbir şey ilgisini çekmez. Hiçbir şeyden zevk almamaya başlar.
• Duygusal açıdan çökkündür, ağlamaklı bir görünüm sergileyebilir.
• “İyiyim” der, ancak gözleri ve vücut dili bunu göstermez.
• Soğuk ve duygusuzmuş gibi bir izlenim bırakabilir.
• Duygusal olarak insanlardan uzaklaşmış, kendi dünyasında gibidir.
• Kendini geri çeker, toplumsal katılımı azalır, kendini başka eylemlerle oyalamaya çalışır (telefonuyla oynama, internet’te aşırı oyalanma gibi).
• Yaptığı etkinliklere odaklanamadığı görülür. Karar vermekte güçlükler çekebilir ya da yanlış kararlar verebilir. Unutkanlıkları başlar.
• Ağrıya dayanıklılığı azalır, kaslarında ağrı ve sızılar başlayabilir, baş ağrısı çekebilir, göğüs ağrıları, sırt ve karın ağrıları olabilir.
• Sıradan kabul edilebilecek birtakım söz ve davranışlara takılır ve kırılganlık gösterir. Yanlış anlaşıldığını düşünür. Kızma eşiği düşer, gergin ve sinirli olur, sıklıkla öfkelenir, aşırı duygusal tepkiler gösterebilir.
• Kendine olan güveni azalır. Kendini yetersiz hissetmeye başlar. Olmadık olaylar için kendini eleştirmeye, suçlamaya başlar. Pişmanlıklarını dile getirir.
• Gelecekle ilgili tasarılar yapmaktan kaçınmaya başlar.
• Yaşamın anlamsız bir biçimde geçip gittiği düşüncesi içindedir ve yaşam sevinci duymaz. Yaşamla olan bağlarını koparmış gibidir ve kendisini yaşama bağlayan pek bir değerin kalmadığını düşünmeye başlayabilir.
• Zaman zaman “yaşamaya değmez” olduğunu bile düşündüğü olur.
Bu gibi belirtiler gösteren kişilerin, hiç zaman geçirmeden, bir psikiyatriste ya da klinik psikoloğa başvurmaları gerekir. Başvurulan uzman, depresyonun türünü (değişik depresyon türleri vardır ve her biri için çok özel tedavi yaklaşımları vardır) ve ağırlık derecesini belirledikten sonra, psikoterapi, ilaç tedavisi ve elektrokonvülsif tedavi (EKT) seçeneklerini değerlendirecek; gerekiyorsa, hastalığın yinelemesini önlemek üzere, tedavi sonrası koruyucu önlemler almayı düşünecektir.
Depresyon, kimi zaman, kendiliğinden de düzelebilir. Ancak, depresyonun kendiliğinden düzelmesini beklemek, çıkan yangının kendiliğinden sönmesini beklemeye benzer. Toplumda, her altı kişiden birinde (kadınlarda iki kat daha büyük sıklıkta), yaşamın bir döneminde ortaya çıkabilen bu hastalığın neden olabileceği yıkımı öngörmek ve gerekli önlemleri bir an önce almak gerekir, yoksa çok üzücü sonuçlarla karşılaşılabilir..
Category: Genel | LEAVE A COMMENT
Haziran 25

Bebek Nasıl Yapılır? diye miniklere sormuşlar, onlar da bakın ne cevaplar vermiş ..

“Bebek yapmak için anne bir yumurtanın üzerine yatar sonra baba gelip yumurtayı kırar”
(Abby, 6 yaşında)
“Ben asla bebek yapmıcam Babam dedi ki bebek beklerken kadınlar her gün biraz daha hasta ve manyak oluyomuş”
(Marie-Ann, 9 yaşında)
“Bir kadınla bir erkek yatağa girdikleri zaman, ikisinden birinin bebeği olacak demektir”
(Paul, 6 yaşında)
“Bebek annemizin içinden çıkar, doktor da onun poposuna vurur çünkü bebek doktoru ısırmıştır”
(Edward, 6 yaşında)
“Bebek yapmak için, bunu önemsemeyen biriyle olmak gerekir”
(Shelley, 7 yaşında)
“Karşımızdakı evdeki adamın karnında bebek var ama bi türlü dışarı çıkamıyor”
(Alistair, 9 yaşında)
“Bebek yapmak için önce aşık olursun, evlenirsin veya bunlara gerek de yok aslında”
(Peter, 9 yaşında)
“Bebek yapmak için uygun zamanı kollamak lazım, evde misafir olmaması lazım”
(Lyn, 9 yaşında)
“Ben nasıl yapıldığını biliyorum ama hiç yapmadım”
(Francis, 7 yaşında)
“Kediyseniz bebek yapmanız daha kolaydır”
(Paulette, 6 yaşında)
Sevgili büyükler lütfen ne yaptığınıza dikkat edin…
Category: Genel | LEAVE A COMMENT
Haziran 25

Çay İçmeyen İnsana Neden Güvenilmez?

Çay dört özelliğinden dolayı kutsal bir sıvıdır.
Birincisi; sınıfsız bir içecektir, ayakkabı boyacıları ile ceo’ların ortak içeceğidir. Sınıfsal kaynaşma sağlar. Her statüden insanın tükettiği bir sıvı olup, içecekte eşitlenmenin sembolüdür aynı zamanda.
İkinci olarak zamansızdır; sabah kahvaltısında, öğlen yemeği sonrasında, akşam üzeri, yatmadan önce yani günün her saati içilebilen tek içecektir.
Üçüncüsü; Muhabbetin demini aldırır. Çay olmadan yapılan sohbetlerin hiçbir tadının olmadığı malumunuzdur.
Dört; mekânsızdır her mekânda içilir.
Çay; yoksulların, şairlerin ve yalnızların resmi içeceğidir. Ona öyle alelade bir içecek muamelesi yapamayız. Ona sıradan bir içecek gibi davranamayız. Yok ben çay sevmem, çayla aram iyi değildir gibi hezeyanlar delikanlı bireylere yakışmaz. Çay içmeyen adamı anlamak zordur. Eğer bir rahatsızlığı yoksa, ki çay sıhhat verir. O kişinin niye çay sevmediği bizim için ciddi bir sorun olarak masada duracak ve dostluğumuzu sorgulatacaktır. Zamansız-mekansız-sınıfsız bir içecek olarak çaya karşı yapılan bu haksızlık ve sevgisizlik bizi yaralar. Çay içmeyen adam şüphelidir. Ona güvenemeyiz. Çünkü ince belli bardakta tüten nefis dumanıyla, karanfil kokulu sıcak ve demli bir çayı yudumlamamış insan, Anadolu’yu, bozkırları ve kırılgan yağmurlarımızı tatmamış demektir, kırkikindilerle yıkanmamış, gökyüzünü tanımamış demektir. Çay içmemenin hiçbir mantıklı izahı olamaz. Çay içmeyen adama güvenemeyiz çünkü buralardan ve bu toprakların kadim içecek kültüründen fersah fersah uzaklaşmış bir adam bizi tedirgin eder.
Çay; yoksulların, şairlerin ve yalnızların resmi içeceğidir. Ona öyle alelade bir içecek muamelesi yapamayız. Ona sıradan bir içecek gibi davranamayız…Alıntıdır
Category: Genel | LEAVE A COMMENT